Yüklemede
  • Tarih: 2010 Nisan 18

Masumların Mübarek Ramazan Ayındaki Sireti


           

 

İslam’ın önemle vurguladığı ve günümüzde de psikologların dikkate aldığı önemli terbiye metotlarından biri de örnek alma metodudur. Yani insan hayatının farklı boyutlarında bir takım büyük insanları kendisine örnek edinmektedir. Kur’an-ı Kerim, İslam Peygamberini en iyi örnek olarak sunmuş ve herkesi Peygamber’e itaate davet etmiştir. Nitekim Kur’an da şöyle buyurmuştur: “Andolsun ki, Resûlullah, sizin için, Allah'a ve ahiret gününe kavuşmayı umanlar ve Allah'ı çok zikredenler için güzel bir örnektir.”[1]

Nakledildiği üzere İmam Sadık (a.s) ise şöyle buyurmuştur: “Ben bir Müslümanın, bir defa bile olsun Allah Resulü’nün (s.a.a) sünnetlerini eda etmeden ölmesini hoş görmüyorum.”[2]

“Sanma ey Sa’di ki sefa yolunu

Mustafa’ya uymaksızın kat edebilirsin.”

Nebevi hadisleri ve masumların buyruklarını incelemenin yanı sıra onların mübarek ramazan ayındaki ameli siretleri de dikkate alınmalıdır. Ne yazık ki bu konuda gerekli bir araştırma yapılmamıştır.

Bu makalede kısa olarak Masumların (a.s) ve âlimlerin rivayi kitaplarda yer aldığı esasınca mübarek Ramazan ayındaki siretleri incelenecektir. Oruç tutanların, özellikle de örnek edinmek isteyen genç neslin, Allah’a doğru seyr-u süluk edenlere uymada başarılı olmasını ümit ederim.

 

Ziyafet Beklentisi

Masum İmamlar (a.s) dört gözle Allah’ın ziyafet ayının gelip çatmasını bekliyorlardı. Halef İbn-i Eyyub Amiri şöyle diyor: “Ramazan ayı geldiği zaman, Peygamber’in (s.a.a) rengi değişiyor, daha çok namaz kılıyor, dualarında yalvarıp yakarıyordu.”[3]

İmam Seccad’ın (a.s) bu bereket dolu aya aşk ve ilgisi de, Ramazan ayı ile vedalaştığı sözlerinde açıkça gözlemlenmektedir. İmam Seccad (a.s) veda duasında Allah’ın huzuruna şöyle arz etmektedir: “Bu ay bittikten sonra bizden ayrıldı, bizi yalnız bıraktı ve biz ona veda ediyoruz.”

İmam Seccad’ın (a.s) bu mübarek ayla vedalaşması sıradan bir vedalaşma değildir. Aksine ayrılığın çok zor olduğu aziz bir dost ile vedalaşma gibidir. Bu yüzden hemen ardından şöyle buyurmaktadır: “Biz ayrılığının bizlere çok zor olduğu kimseye veda ediyoruz.”

İmam Seccad (a.s) başka bir duasında şiddetli istek anlamına gelen “hırs” kelimesiyle bu aşkını ifade etmiştir. Bu da ilahi velilerin uhrevi işler hususundaki manevi hırsıdır. Bu açıdan şöyle demektedir: “Selam olsun sana ey gelişine hırslandığımız ve gelecekte de gelişine iştiyak duyacağımız ay! “

İmam Seccad’ın (a.s) mübarek Ramazan ayına karşı duyduğu hırs, o kadar şiddetlidir ki, adeta bu aydan çıkışı bir musibet olarak değerlendirmektedir ve bunun telafisini Allah’tan dileyerek şöyle buyurmaktadır: “Allah’ım! Muhammed’e ve Ehl-i Beyt’ine selam gönder. Mübarek Ramazan ayını kaybedişimizin hüzün ve musibetini telafi et.”[4]

Masum İmamlar (a.s) mübarek Ramazan ayını en iyi fırsat olarak sayıyor ve bu aydan mümkün olduğu kadar istifade etmeye çalışıyordu. İmam Seccad (a.s) bir duasında şöyle buyurmuştur: “Bu ayda elde ettiğimiz faydalar, bütün insanların faydalarından daha üstündür.”[5]

Bu esas üzere Masum İmamlar (a.s) Ramazan ayı gelmeden önce insanlara ruhsal ve bedensel açıdan hazırlıklı olmalarını önemle vurguluyordu. Örneğin İmam Rıza (a.s) Şaban ayının son cumasında Eba Selt’e hitaben şöyle buyurmuştur: “Ey Eba Selt! Şaban ayının çoğu gitti, bu son cumadır. Geçmişteki kusurlarını telafi et ve sana fayda verecek olan şeye yönel! Dua, mağfiret dileme ve Kur’an okumayı çoğalt ve Allah nezdindeki günahlarından tövbe et ki, Allah’ın hayrı sana yönelmiştir. O halde sen de aziz ve celil olan Allah için, ihlas sahibi ol boynundaki bütün emanetleri eda et ve kalbinde mümin birine karşı kin olmasın. Kalbinde hiçbir günah yer etmesin! Kalbindeki bütün günahları temizleyip dışarı at ve Allah’tan kork… Bu ayın geri kalan günlerinde şöyle de: “Ey Allah’ım! Eğer Şaban ayının geçen günlerinde beni bağışlamadıysan, o halde geri kalan günlerinde bağışla.”[6]

Allah’a doğru seyr-u süluk eden kimseler, mübarek Ramazan ayını istisnai bir fırsat olarak değerlendirmektedirler. Ramazan ayı, onlar için bir başlangıçtır. İbn-ı Tavus’un şöyle dediği nakledilmiştir: “Kimine göre yılın başlangıcı, Ferverdin ayının ilk günüdür, bir genç işte bu Ferverdin ayının ilk gününde yeni bir elbise giymek ister, ağaçların da yıllarının ilk günü Ferverdin’in ilk günüdür. Onlar da yeni ve taptaze elbiselerini giyinirler (yeşerip dal budak salarlar). Bir çiftçinin yılının ilk günü tarlasının gelirini hesapladığı son baharın ilk günüdür. Üretim fabrikası olan bir tacir de kendisi için yıl olarak bir başlangıç günü tayin eder. Ama seyr-u süluk eden kimseler için yılın ilk günü mübarek Ramazan ayıdır. Kendi hesaplarını Ramazan ayından Ramazan ayına görürler.”[7]

 

Hazırlık İçinde Olmak

Her ziyafete ve misafirliğe giriş için bir takım hazırlıklar görmek gerekir. Örneğin beden temizlenir ve zahir süslenir. Oruç tutan kimse de mübarek Ramazan ayında manevi bir ziyafete davet edilmiştir. Tabiatıyla o ziyafetle uyumlu olarak bir takım hazırlıklar görmek gerekir. Bu açıdan Peygamber’in (s.a.a) ve din önderlerinin siyretinde Ramazan ayının hilali görüldüğü esnada bir takım dualar ettikleri nakledilmiştir. İmam Bakır (a.s) şöyle buyurmaktadır: “Resulullah (s.a.a) Ramazan ayının hilalini gördüğü zaman kıbleye dönüyor ve şöyle buyuruyordu: “Allah’ım! Bu ayı bizlere emniyet, esenlik, teslimiyet, afiyet, geniş rızık, hastalıkların ortadan kalkışı, Kur’an okuma, namaz ve oruçta başarı ile birlikte getir! Bizi Ramazan ayı için ve bu ayı da bizim için esenlik kıl ki Ramazan ayı bittiğinde bizi bağışlamış olasın.”[8]

Bu ameli küçük ve değersiz saymamak gerekir. Kolayca görmezlikten gelmek, doğru değildir. Çünkü hilal ayını görmek ve bu şekilde dua etmek, âlemlerin yaratıcısıyla irtibatta itikadi etkilerinin olmasının yanı sıra telkin, ruh haletini koruma ve motive icat etme hususunda da esaslı bir role sahiptir.

 

Kur’an Okumak

Ramazan ayında din önderlerinin dikkate aldığı amellerden biri de Kur’an-ı Kerim okumaktır. Öyle ki Peygamber-i Ekrem (s.a.a) Ramazan ayında bir tek ayet okumanın diğer aylarda Kur’an-ı Kerim’i hatmetmeye denk olduğunu buyurmuştur. [9]

Ali b. Muğire şöyle diyor: “Musa b. Cafer’in (a.s) huzuruna vararak şöyle arz ettim: “Babam, senin dedene her akşam Kur’an’ı hatmetme hususunu sordu. O şöyle cevap verdi: “Ramazan ayında yapabildiğin kadar oku.” Ondan sonra babam, Ramazan ayında kırk defa Kur’an’ı hatmetti. Ben de babamdan sonra böyle yapıyorum. Bazen fazla bazen de az. İşe ve moralime bağlı. Ramazan bayramı geldiğinde Allah Resulü (s.a.a) için Kur’an’ı bir defa hatmediyorum, bir defa Hz. Fatıma (a.s) için, İmamlar’dan (a.s) her biri için bir hatim indiriyorum ve sizler için de bir defa Kur’an’ı hatmediyorum. Benim mükâfatım nedir?” İmam şöyle buyurdu: “Senin mükâfatın kıyamet günü onlarla birlikte olmandır.” Ben, “Allah-u Ekber! Acaba böyle olacak mı?” diye sorduğumda ise imam üç defa, “evet” diye buyurdu. [10]

Veheb b. Hafs ise şöyle diyor: “İmam Sadık’a (a.s) şunu sordum: “İnsan ne kadar zamanda Kur’an’ı hatmetmeli?” İmam şöyle buyurdu: “Altı gün veya daha fazla bir sürede” Ben şöyle dedim: “Ramazan ayında ne kadar sürede Kur’an’ı hatmedelim?” İmam şöyle buyurdu: “Üç gün veya daha fazla bir sürede.”[11]

Ramazan ayı Kur’an’ın baharıdır, Kur’an ise kalplerin baharıdır. İmam Bakır (a.s) şöyle buyurmuştur: “Her şeyin bir baharı vardır, benim baharım ise Ramazan ayıdır.”[12]

Allah-u Teala bu ayda insanlara Kur’an adında bir nimet vermiştir. Bu ayın azameti Kur’an-ı Kerim’in inişiyledir. Bu yüzden bu fırsattan mümkün olduğu kadar istifade etmek gerekir. Nitekim bizim büyüklerimiz de böyle yapmışlardır.

Hepimizin de bildiği gibi İran İslam Cumhuriyeti kurucusu İmam Humeyni mübarek Ramazan ayındaki görüşlerini iptal ediyordu. İmam’ın (a.s) yakınlarından biri bu konuda şöyle diyor: “İmam’ın (a.s) mübarek Ramazan ayındaki görüşmelerini iptal etmesinin sırlarından biri de şudur ki, İmam bu ayda daha çok dua ediyor, Kur’an okuyordu. Özetle, kendisiyle ilgileniyor ve şöyle buyuruyordu: “Ramazan ayının bizzat kendisi bir iştir.”[13]

İmam (r.a) Necef’te iken mübarek Ramazan ayında her gün on cüz Kur’an okuyordu. Yani üç günde bir, bir defa Kur’an’ı hatmediyordu. Bazıları bu ayda iki kere Kur’an’ı hatmettiğine seviniyorlardı. Ama daha sonra İmam’ın bu ay içinde on bir defa Kur’an’ı hatmettiğini anladılar. [14]

 

Fakirlerle Dertleşmek

Mübarek Ramazan ayında sadaka ve infak da masumların (a.s) siretinde çok özel bir yere sahiptir. İbn-ı Abbas, şöyle diyor: “İnsanların en çok ihsan edicisi, Resul-i Ekrem (s.a.a) idi. Peygamber en çok mübarek Ramazan ayında bağışta bulunuyordu.”[15]

İmam Seccad (a.s) hakkında ise şöyle denmiştir: “Ramazan ayı geldiğinde İmam, her gün bir dirhem sadaka veriyor ve şöyle buyuruyordu: “Ümit ediyorum ki kadir gecesini derk eder ve ondan nasiplenirim.”[16]

Abdullah b. Mes’ud şöyle rivayet etmektedir: “Bir gece Allah Resulü (s.a.a) yatsı namazını bitirince bir şahıs safların arasından kalkarak şöyle dedi: “Ey muhacirler ve Ensar! Ben garip bir kimseyim. Hiçbir şeye gücüm yetmemektedir. Bana yiyecek veriniz.” Allah Resulü (s.a.a) şöyle buyurdu: “Ey fakir! Garipliği anma ki kalbimi hüzne boğdun. Peygamber daha sonra şöyle buyurdu: “Garipler dört kısımdır:

1- Kendisine gelenin olmadığı ve içinde namazın kılınmadığı mescit

2- Tilavet edilmeyen Kur’an

3- Bir cemaat içinde olduğun halde kendisinden dini sorular sorulmayan alim kimse

4- Kafirler arasında olan Müslüman esirler.”

Peygamber daha sonra şöyle buyurdu: “Bu fakire kim yiyecek temin edebilir ki Allah da ona yüce Firdevs cennetinde yer versin?” Hz. Ali (a.s) yerinden kalktı, fakirin elinden tuttu, onu Fatıma’nın (a.s) evine götürdü ve şöyle dedi: “Ey Allah Resulü’nün kızı! Bu misafire bir şeyler hazırla.” Hz. Zehra şöyle buyurdu: “Evde az bir yiyecek vardır, Hasan ve Hüseyin açtır, siz de oruçsunuz. Var olan yiyecek ise sadece bir kişiye yetecek kadardır.” Hz. Ali (a.s) şöyle buyurdu: “O yiyeceği getir.” Hz. Fatıma (a.s) o yiyeceği getirdi. İmam Ali (a.s) yiyeceği misafire verdi ve kendi kendisine şöyle dedi: “Eğer bende yiyecek olursam misafire yetmez, eğer yemezsem o da utanır yemez. O halde çırağın yanına giderek onu yakmakla uğraşır gibi oldu. Ama çırağı söndürdü. O şahıs yemek yediğinde Hz. Ali (a.s) da ağzını hareket ettiriyor, böylece misafirin yemek yediğini sanmasını sağlıyordu. Sonunda yemek bitince Fatıma (a.s) bir çırağ getirdi. Çırağı yaktıklarında yiyeceğin olduğu gibi durduğunu gördüler.” İmam Ali (a.s) şöyle buyurdu: “Ey adam! Neden yiyeceğini yemedin?” O şöyle dedi: “Ben doydum.” Daha sonra Ali, Fatıma, Hasan, Hüseyin, Fizze ve Hatta komşular bile o yemekten yedikleri halde bir türlü bitmedi.”[17]

Bu rivayette Ramazan ayından söz edilmemiştir, ama İmam’ın (a.s) oruç tutarken fakirlere ilgi ve teveccühünü göstermektedir.

İbn-i Abbas şöyle diyor: “Ramazan ayı geldiği zaman Allah Resulü (s.a.a) esirleri özgür bırakıyor ve her fakir ve yoksula yardımcı oluyordu.”[18]

Bilmek gerekir ki, fakirler ve yoksullarla dertleşmek ve onların acılarını paylaşmak hakikatte bizleri orucun felsefesine daha da bir yakın kılmaktadır. İmam Rıza (a.s) şöyle buyurmuştur: “Orucun sebebi, açlığı ve susuzluğu tanımak ve hissetmektedir.”[19]

 

Yalvarıp Yakarmak

Ramazan ayının önemli adabından biri de ilahi kutsal dergaha yalvarıp yakarmak ve dua etmektir. Öyle ki mübarek Ramazan ayının her gün ve gecesi için bir dua nakledilmiştir. Bunlardan en önemlisi ise Ebu Hamza-ı Sumali duasıdır.

Bu konunun önemi, farklı zamanlar, haller ve şartlar için farklı duaların varlığından anlaşılmaktadır. Hilali görme duası, farz ve müstehap namazlardan sonra edilen dualar, iftar duası, seher duası, veda duası ve benzeri dualar. Masum İmamlar (a.s) mübarek Ramazan ayını duayla karşılıyor ve duayla veda ediyorlardı. Allah Resulü (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Ramazan, Allah-u Teala’nın ayıdır. Bu ayda tekbir, sena, övgü ve tesbihi çoğaltınız ki bu ay, fakirlerin baharıdır.”[20]

İmam Ali (a.s) ise şöyle buyurmuştur: “Ramazan ayında çokça mağfiret dile ve dua et. Dua sizden belaları def eder, mağfiret ise günahlarınızı ortadan kaldırır.”[21]

 

Gece İbadet Etmek

Dua ve ibadet için en iyi fırsat, melekuti seher vaktidir. Masum İmamlar (a.s) ve din büyükleri, mübarek Ramazan ayının seher vakitlerinde Allah ile raz-u niyazda bulunuyordu. Bu konuda İmam Bakır’dan nakledilen sır ve gizem dolu seher duası ile İmam Seccad’ın (a.s) irfani Ebu Hamza-ı Sumali duasına işaret etmek mümkündür.

İmam Bakır (a.s) seher duasının önemi hakkında şöyle buyurmuştur: “Eğer bu duanın Allah nezdindeki azametini bilmiş ve seri bir şekilde icabet edildiğinden haberdar olsalardı, kendilerini onun için kılıçla da olsa ölüme atarlardı.”

İmam Bakır’a (a.s) göre Allah’ın en büyük ismi de bu duada yer almıştır. Dolayısıyla bu duayı büyük sır olarak adlandırmış, münafıklar, yalancılar ve inkarcılar gibi namahremlerden saklanılmasını istemiştir. [22]

Rabbani alimler de masumlara (a.s) uyarak Ramazan ayının seherlerini ganimet sayıyor ve bu ayı dua, namaz ve Allah’ın zikriyle geçiriyorlardı. Söylenildiği üzere Ayetullah Burucerdi’nin üstadı olan Ayetullah Seyyid Muhammed Bakır Derçei gece namazının kunutunda Ebu Hamza-ı Sumali duasını ayakta durarak okuyordu. [23]

İmam Humeyni’nin (r.a) oğlu şöyle diyor: “Ramazan ayında bir gece damın üstünde yatıyordum. Bize komşu olan Kırk beş metrelik küçük bir evi vardı. Bir sesin geldiğini işittim. Kalkıp baktığımda onun gece karanlığında onun namaz kıldığını gördüm. Ellerini göğe kaldırmış ağlıyordu. Ramazan ayında sabaha kadar namaz kılıyor ve dua ediyordu. Sabah namazından sonra bir miktar istirahat ediyor ve erkenden işleri için hazırlanıyordu.”[24]

Allame Tabatabi de Ramazan ayında geceleri sabaha kadar uyanık duruyordu. Bir miktar ilmi araştırmalarda bulunuyor, geriye kalan vaktinde ise dua ediyor, Kur’an okuyor, namaz kılıyor ve zikirle uğraşıyordu. [25]

“Gönül, yan, yakıl, senin yanıp yakılma ne işler eder.

Gece yarısındaki bir niyaz, yüzlerce belâyı defeder.

Peri çehreli sevgilinin azarını açıkçasına çek.

Çünkü kaşla, gözle bir işaret, yüzlerce cefaya değer.

Cihanı gösteren kadehe hizmet eden kişiye

Mülk âleminden melekût âlemine kadar bütün hicapları kaldırırlar.”[26]

Merhum Şeyh Abbas-ı Kummi, Seyyid Sadruddin Amili İsfahani’nin biyografisinde şöyle yazmaktadır: “Nakledildiği üzere Ramazan ayının gecelerinden bir gece Seyyid Sadruddin, Hz. Ali’nin (a.s) haremine gitti, ziyaretten sonra mukaddes başının arkasında bir yere oturarak Ebu Hamza duasını okumaya başladı: “Allah’ım! Beni cezanla edep etme” cümlesine geldiği zaman ağlayarak sürekli bu cümleyi tekrar edip durdu. Bayılıncaya kadar ağladı, sonra onu baygın bir halde türbeden dışarı çıkardılar.”[27]

 

Kadir Gecesini İhya Etmek

Kadir gecesi, İmam Sadık’ın (a.s) ifadesiyle Ramazan ayının kalbidir. [28] Bu ay, yıl boyunca çok özel bir konuma sahiptir. Öyle ki Allah Resulü (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Şüphesiz Allah, günlerden Cuma’yı, aylardan Ramazan’ı ve gecelerden de Kadir gecesini seçmiştir.”[29]

Peygamber-i Ekrem (s.a.a) Ramazan ayının son on gününde itikafa giriyor ve bunu, kadir gecesini derk etmenin ön hazırlığı olarak değerlendiriyordu. İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah Resulü (s.a.a) ilk önce, ramazan ayının ilk on gününde, daha sonra ikinci yılda, sonraki on günde ve üçüncü yılda ise, mübarek Ramazan ayının son on gününde, itikafa giriyordu. Bu sünneti, sonuna kadar devam ettirdi.”[30]

Masumların sireti de kadir gecesini ihya etmenin önemine vurgu yapmakta, duaya, yalvarıp yakarmaya teşvik etmekte ve kadir gecesinden istifade etmemeyi şiddetle kınamaktadır. Ayşe şöyle diyor: “Allah Resulü’nün (s.a.a) ramazan ayının son on günündeki çaba ve gayreti, diğer hiçbir zaman ile kıyaslanmayacak derecedeydi.”[31]

İmam Ali (a.s) ise şöyle buyurmuştur: “Allah Resulü (s.a.a) Ramazan ayının 23. Gecesi, etrafındakilerin yüzüne uyumasınlar diye su serpiyordu. Hz. Fatıma da gündüz yatmalarını, gece az bir yemek yiyerek Ramazan ayının 23. Gecesini ihya etmelerini sağlıyor ve şöyle buyuruyordu: “Mahrum olan kimse, bu gecenin fazilet ve hayrından mahrum olan kimsedir.”[32]

Hz. Fatıma (a.s) başka bir rivayette şöyle buyurmuştur: “Ramazan ayının 23. Gecesi, şiddetli bir yağmur yağmış ve Medine mescidi, çamur içinde kalmış olduğu halde, Allah Resulü (s.a.a) bizleri namaza teşvik ediyordu. Yüzü ve burnu çamur içinde kaldığı halde, ibadetten ve geceyi ihya etmekten el çekmiyordu.”[33]

İmam Sadık (a.s) ise, şiddetli bir hastalığa yakalanmıştı. Ama Ramazan ayının 23. Gecesi kölesine bu haliyle kendisini namaz kılmak için mescide götürmesini emretti. [34]

Kadir gecesini derk etmek, büyük bir başarıdır. Bu başarı, herkese nasip olmamaktadır. Kadir gecesinin belirli bir gece olmaması ve üç geceden biri sayılması ve benzeri meseleler, öylesine sıradan meseleler değildir. Bu yüzden kadir gecesini derk etmeye aşık olan büyükler, bu geceyi ihya hususunda büyük ve sürekli bir çaba içinde olmuşlardır. Bunun bir örneği de Mirza Kummi ve Seyyid Şefti’nin çağdaşlarından olan ve Bahr’ul Ulum ve Sahib’ur- Riyaz’ın öğrencilerinden olan Hacı İbrahim Kelbasi’nin bir yıllık ibadetidir. O Kadir gecesini ibadetle terk etti. Zira bir yıl boyunca geceyi sabaha kadar ibadetle geçirdi. [35]

“Ariflere hakikaten gece karanlık değildir.

Allah erlerinin gecesi âleme nur saçan gündüzdür.”

 

Ramazan Ayı İle Vedalaşmak

Ramazan ayının sonuna yaklaştıkça ilahi velilerin bu maneviyat deryasına olan aşk ve heyecanı daha da bir alevlenmektedir. Masumların (a.s) rivayetlerinden anlaşıldığı kadarıyla ayın son gecesi de özel bir takım niteliklere sahiptir. İmam Bakır (a.s) şöyle buyurmuştur: “Ramazan ayının son gecesi geldiğinde melekler şöyle seslenirler: “Ey Allah’ın kulları! Selam olsun sizlere! Gerçekten de Allah günahlarınızı bağışladı ve tövbenizi kabul etti. Bundan sonra nasıl olacağınıza bir bakın.”[36]

Muhammed b. İclan şöyle diyor: “İmam Sadık’ın (a.s) şöyle buyurduğunu işittim: “Ramazan ayı geldiğinde Ali b. Hüseyin (a.s) hiçbir kölesini ve cariyesini dövmüyordu. Bir hata yaptıklarında bile onu yazıyor, Ramazan ayının son gecesi geldiğinde hepsini çağırıyor, bir yere topluyordu. Daha sonra o yazıyı çıkararak onların yaptıkları hataları okuyor ve hepsinden bu konuda itiraf alıyordu. Daha sonra da ayağa kalkıyor ve herkesin yüksek sesle şöyle demesini istiyordu: “Ey Ali b. Hüseyin! Sen amellerimizi saydığın gibi Rabbin de senin yapmış olduklarını muhasebe etsin, yazsın. Şüphesiz ki o, sana yaptıklarını haber verecektir. Küçük veya büyük, yapmış olduğun her şeyin hesabını soracaktır. Biz, amellerimizi senin yanında bulduğumuz gibi, sen de O’nun nezdinde olan şeyleri elde edeceksin. O halde bağışlanmanı istediğin gibi sen de bizleri bağışla. Sen bizleri bağışlarsan, şüphesiz onu bağışlayıcı ve merhamet edici bulursun. Ey Ali b. Hüseyin! Hakim ve adil olan Allah karşısındaki küçüklüğünü göz önünde bulundur. Şüphesiz Allah, hardal tanesi kadar hiç kimseye zulüm etmez ve her ameli yerine getirir. Bizi bağışla ve affet ki Allah da seni affetsin.”

Bu esnada ağlamalar başlıyor, Allah ile münacaat ediliyordu. Daha sonra İmam (a.s) onları tek tek öpüyor ve şöyle buyuruyordu: “Ben sizleri affettim, acaba siz de beni affettiniz mi, benden hoşnut oldunuz mu?” Onlar şöyle diyorlardı: “Evet ey efendimiz, biz sizi affettik, siz bize kötülük etmediniz.” İmam (a.s) daha sonra hepsinin şöyle demesini istiyordu: “Allah’ım! O bizleri affettiği gibi sen de Ali b. Hüseyin’i affet, o bizleri esaretten kurtardığı gibi sen de onu ateşten kurtar.” Daha sonra İmam (a.s) şöyle buyuruyordu: “Amin! Ey âlemlerin Rabbi olan Allah’ım! “ Daha sonra İmam hepsini özgür kılıyordu.”[37]

 

Hüccet’ül İslam Muhammed Sübhani Niya



[1] Ahzab suresi, 21. ayet

[2] Sünen’un- Nebi, Allame Tabatabai, s. 15

[3] İkbal, Seyyid b. Tavus, s. 20

[4] Sahife-i Seccadiye, 45. dua

[5] A. g. e.

[6] Vesail’uş- Şia, c. 7, s. 218

[7] Esrar-ı İbadet, Cevadi Amuli, s. 306

[8] Bihar’ul Envar, c. 93, s. 378

[9] A. g. e. s. 357

[10] Bihar’ul Envar, c. 95, s. 5

[11] A. g. e. s. 6

[12] Bihar’ul Envar, c. 89, s. 213

[13] Pa be Paye Aftab, c. 1, s. 286

[14] Berdaşthai ez Sire-i İmam Humeyni, s. 8

[15] Sahih-ı Buhari, c. 2, s. 672

[16] Bihar’ul Envar, c. 95, s. 82

[17] Tefsir-i Minhac’us- Sadıkin, c. 9, s. 237

[18] Sevab’ul A’mal, s. 96

[19] Vesail’uş- Şia, c. 7, s. 3

[20] Bihar’ul Envar, c. 93, s. 381

[21] A. g. e. s. 379

[22] Bihar’ul Envar, c. 95, s. 94

[23] Rıza Muhtari, Sima-ı Ferzanegan, s. 227

[24] Sima-ı Ferzanegan, s. 159

[25] A. g. e. s. 163

[26] Hafız

[27] Sima-ı Ferzanegan, s. 170

[28] Bihar’ul Envar, c. 94, s. 11

[29] A. g. e. s. 7

[30] Bihar’ul Envar, c. 95, s. 4

[31] Durr’ul Mensur, c. 6, s. 376

[32] Bihar’ul Envar, c. 94, s. 10

[33] Bihar’ul Envar, c. 94, s. 10

[34] A. g. e. c. 95, s. 169

[35] Sima-ı Ferzanegan, s. 167

[36] Bihar’ul Envar, c. 93, s. 361

[37] Bihar’ul Envar, c. 5, s. 186



  • Sayı(0) AvgRating
    0 0 0 0 0
    İmtiyazınız
    Ad:


    Soyad:


    Yorum:
          Yorum Listesi
Copyright © 2009 The AhlulBayt World Assembly . All right reserved