• تاريخ: شنبه 17 مهر 1389

نکوهش دشنام


           
 
عَنْ أَبِي الْحَسَنِ مُوسَى عليه السّلام فِي رَجُلَيْنِ يَتَسَابَّانِ فَقَالَ:

 
الْبَادِي مِنْهُمَا أَظْلَمُ وَ وِزْرُهُ وَ وِزْرُ صَاحِبِهِ عَلَيْهِ مَا لَمْ يَتَعَدَّ الْمَظْلُوُ‏ََُِّ‏ُُُُمُ

 
امام كاظم عليه السّلام در باره‏ي دو مردى كه به هم دشنام مى‏دادند فرمود:

 
آن کس كه آغاز به دشنام كرده است ستمكارتر است و گناهِ‏ خودش و طرفش به گردن او است تا آنجا كه ستم شده از حدّ نگذراند.
 
كافى ج‏2 ص‏322 ( باب السفه ح3 )
------------------------
  
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السّلام قَالَ:

 
إِنَّ أَبْغَضَ خَلْقِ اللَّهِ عَبْدٌ اتَّقَى النَّاسُ لِسَانَه‏

   
امام صادق عليه السّلام فرمود:

 
به راستى مبغوض ترين خلق خدا آن‏ بنده‏اي است كه مردم از زبانش پرهيز كنند.

 
كافى ج‏2 ص‏323 ( باب السفه ح4 )
------------------------
 
عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عليه السّلام قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ [صلي الله عليه و آله و سلم]:
 
از امير المؤمنين عليه السّلام روايت شده كه رسول خدا [صلي الله عليه و آله و سلم] فرمود: 
 
إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَ الْجَنَّةَ عَلَى كُلِّ فَحَّاشٍ بَذِي‏ءٍ قَلِيلِ الْحَيَاءِ لَا يُبَالِي مَا قَالَ وَ لَا مَا قِيلَ لَهُ فَإِنَّكَ إِنْ فَتَّشْتَهُ لَمْ تَجِدْهُ إِلَّا لِغَيَّةٍ أَوْ شِرْكِ شَيْطَانٍ
 
خدا حرام كرده است بهشت را بر هر فحاش بى‏آبرو و كم شرمى كه از آنچه گويد و آنچه به او گفته شود  باكى ندارد، زيرا اگر بازرسى از حالش كنى يا از زنا است يا از شركت شيطان.
   
فَقِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ وَ فِي النَّاسِ شِرْكُ شَيْطَانٍ؟! فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ [صلي الله عليه و آله و سلم]: أَ مَا تَقْرَأُ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «وَ شارِكْهُمْ فِي الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلاد»(سوره اسراء آيه 64).
 
عرض شد: اى رسول خدا در ميان مردمان شركت شيطان هم هست؟! فرمود: آيا گفتار خداى عز و جل را نخوانده‏اى كه [ به شيطان فرمايد:] «و شركت كن با ايشان در مالها و فرزندان»
 
كافى ج‏2 ص‏323 ( باب البذاء ح3 )
------------------------
 
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السّلام قَالَ:

 
إِنَّ اللَّهَ يُبْغِضُ الْفَاحِشَ الْمُتَفَحِّش‏

 
امام باقر عليه السّلام فرمود:

 
خدا دشمن دارد دشنام‏گوى دشنام‏جو را.
 
كافى ج‏2 ص‏324 ( باب البذاء ح4 )
------------------------
 
كَانَ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السّلام صَدِيقٌ لَا يَكَادُ يُفَارِقُهُ إِذَا ذَهَبَ مَكَاناً

 
امام صادق عليه السّلام دوستى داشت كه آن حضرت را به هر جا كه مي‏رفت رها نمي‏كرد و از او جدا نمي‏شد
  
فَبَيْنَمَا هُوَ يَمْشِي مَعَهُ فِي الْحَذَّاءِينَ وَ مَعَهُ غُلَامٌ لَهُ سِنْدِيٌّ يَمْشِي خَلْفَهُمَا إِذَا الْتَفَتَ الرَّجُلُ يُرِيدُ غُلَامَهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَلَمْ يَرَهُ فَلَمَّا نَظَرَ فِي الرَّابِعَةِ قَالَ يَا ابْنَ الْفَاعِلَةِ أَيْنَ كُنْتَ

  
روزى در بازار كفاش‏ها همراه حضرت مي‏رفت و دنبالشان غلام او كه از اهل سند بود مى‏آمد. ناگاه آن مرد به پشت سر خود متوجه شده و غلام را خواست و او را نديد و تا سه مرتبه به پشت برگشت و او را نديد، بار چهارم كه او را ديد، گفت: اى زنا زاده! كجا بودى؟
 
قَالَ فَرَفَعَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ [عليه السّلام] يَدَهُ فَصَكَّ بِهَا جَبْهَةَ نَفْسِهِ ثُمَّ قَالَ: سُبْحَانَ اللَّهِ تَقْذِفُ أُمَّهُ قَدْ كُنْتُ أَرَى أَنَّ لَكَ وَرَعاً فَإِذَا لَيْسَ لَكَ وَرَعٌ
 
امام‏ صادق عليه السّلام [از شدت تعجب] دست بر پيشانى زد و فرمود: سبحان اللَّه! مادرش را بزنا متهم مي‏كنى؟! من خيال مي‏كردم تو خوددار و پارسايى ولي اكنون مى‏بينم كه ورع و پارسايى ندارى؟

 
فَقَالَ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّ أُمَّهُ سِنْدِيَّةٌ مُشْرِكَةٌ فَقَالَ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ لِكُلِّ أُمَّةٍ نِكَاحاً تَنَحَّ عَنِّي قَالَ فَمَا رَأَيْتُهُ يَمْشِي مَعَهُ حَتَّى فَرَّقَ الْمَوْتُ بَيْنَهُمَا
 
عرض كرد: قربانت شوم! مادرش زنى است از اهل سند و مشرك است؟ فرمود: مگر ندانسته‏اي كه هر ملتى براى خود ازدواجى دارند؟! از من دور شو. راوى حديث گويد: ديگر او را نديدم كه با آن حضرت راه برود تا وقتي كه مرگ ميان آنها جدايى انداخت.
 
كافى ج‏2 ص‏324 ( باب البذاء ح5 )
------------------------
 
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ [صلي الله عليه و آله و سلم]:

 
إِنَّ الْفُحْشَ لَوْ كَانَ مِثَالًا لَكَانَ مِثَالَ سَوْء

از امام باقر عليه السّلام روايت شده كه رسول خدا [صلي الله عليه و آله و سلم] فرمود:

 
اگر دشنام به صورتى در مي‏آمد صورت بدى مي‏داشت.‏

 
كافى ج‏2 ص‏324 ( باب البذاء ح6 )
------------------------
 
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السّلام قَالَ:

   
از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود:

 
كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ فَدَعَا اللَّهَ أَنْ يَرْزُقَهُ غُلَاماً ثَلَاثَ سِنِينَ فَلَمَّا رَأَى أَنَّ اللَّهَ لَا يُجِيبُهُ قَالَ يَا رَبِّ أَ بَعِيدٌ أَنَا مِنْكَ فَلَا تَسْمَعُنِي أَمْ قَرِيبٌ أَنْتَ مِنِّي‏ فَلَا تُجِيبُنِي قَالَ: فَأَتَاهُ آتٍ فِي مَنَامِهِ فَقَالَ:

 
در بنى اسرائيل مردى بود كه سه سال پيوسته دعا مي‏كرد كه خدا پسرى به او روزى كند [ ولي دعايش مستجاب نمي‏شد] همين كه ديد خدا خواهش او را برنمى‏آورد عرض كرد: پروردگارا آيا من از تو دورم و تو سخن مرا نمي‏شنوى؟ يا تو به من نزديكى و پاسخم را نمي‏دهى؟ كسى در خواب نزد او آمد و به او گفت:
 
إِنَّكَ تَدْعُو اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مُنْذُ ثَلَاثِ سِنِينَ بِلِسَانٍ بَذِي‏ءٍ وَ قَلْبٍ عَاتٍ غَيْرِ تَقِيٍّ وَ نِيَّةٍ غَيْرِ صَادِقَةٍ فَاقْلَعْ عَنْ بَذَائِكَ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ قَلْبُكَ وَ لْتَحْسُنْ نِيَّتُكَ قَالَ فَفَعَلَ الرَّجُلُ ذَلِكَ ثُمَّ دَعَا اللَّهَ فَوُلِدَ لَهُ غُلَام‏ًًٌٍ
 
تو سه سال تمام خدا را با زبانى بد و هرزه، دلى سركش و ناپرهيزكار، و نيتى نادرست مي‏خوانى. پس بايد از هرزه‏گويى بدرآيى و دلت پرهيزگار و نيتت درست گردد [ تا خواهشت برآورده شود] حضرت فرمود: آن مرد به دستور عمل كرد سپس دعا كرد و خدا را خواند و داراى پسرى شد.
 
كافى ج‏2 ص‏324  ( باب البذاء ح7 )
------------------------
 
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السّلام قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ [صلي‏الله عليه وآله وسلم]:

 
إِنَّ مِنْ شَرِّ عِبَادِ اللَّهِ مَنْ تُكْرَهُ مُجَالَسَتُهُ لِفُحْشِهِ‏
 
از امام صادق عليه السلام نقل شده كه رسول خدا [صلي‏الله عليه وآله وسلم] فرمود:

 
از بدترين بندگان خدا كسى است كه به خاطر هرزه گويى و دشنام‏گويي‏اش از همنشينى و مجالست با او كناره‏گيرى شود.
 
كافى ج‏2 ص‏325  ( باب البذاء ح8 )
------------------------
 
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السّلام قَالَ:

 
الْبَذَاءُ مِنَ الْجَفَاءِ وَ الْجَفَاءُ فِي النَّارِ
  
امام صادق عليه السلام فرمود:

 
بد زبانى از جفاكاري است و [سرانجامِ] جفاكارى در آتش است.‏
 
كافى ج‏2 ص‏325  ( باب البذاء ح9 )
------------------------
 
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السّلام:

 
إِنَّ الْفُحْشَ وَ الْبَذَاءَ وَ السَّلَاطَةَ مِنَ النِّفَاقِ‏
  
امام صادق عليه السلام فرمود:

   
دشنام دادن و بدزبانى و هرزه گويى از [ نشانه‏هاى] نفاق و دورويى است.
  
كافى ج‏2 ص‏325  ( باب البذاء ح10 )
------------------------
 
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السّلام قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ [صلي الله عليه و آله و سلم]:

 
إِنَّ اللَّهَ يُبْغِضُ الْفَاحِشَ الْبَذِي‏ءَ وَ السَّائِلَ الْمُلْحِفَ‏
 
از امام باقر عليه السلام نقل شده كه رسول خدا [صلي الله عليه و آله و سلم] فرمود:

 
خداوند دشمن دارد دشنام دهنده‏ي بدزبان و گداى مبرم را.
   
كافى ج‏2 ص‏325  ( باب البذاء ح11 )
------------------------
 
قَالَ‏ عليه السّلام:

 
مَنْ فَحُشَ عَلَى أَخِيهِ الْمُسْلِمِ نَزَعَ اللَّهُ مِنْهُ بَرَكَةَ رِزْقِهِ وَ وَكَلَهُ إِلَى نَفْسِهِ وَ أَفْسَدَ عَلَيْهِ مَعِيشَتَهُ‏
 
امام معصوم عليه السلام فرمود:

 
هر كه به برادر مسلمان خود دشنام دهد، خدا بركت از روزى او بردارد و او را به خودش واگذارد و زندگى‏اش را تباه سازد.
 
كافى ج‏2 ص‏326  ( باب البذاء ح13 )
------------------------
 
عَنْ سَمَاعَةَ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام فَقَالَ لِي مُبْتَدِئاً:

 
سماعه گويد: بر امام صادق عليه السلام وارد شدم آن حضرت سخن آغازكرد و به من فرمود:

 
يَا سَمَاعَةُ مَا هَذَا الَّذِي كَانَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ جَمَّالِكَ إِيَّاكَ أَنْ تَكُونَ فَحَّاشاً أَوْ صَخَّاباً أَوْ لَعَّانا.

 
اى سماعه! اين چه جنجالى بود كه ميان تو و شتردارت پديدار گشته بود؟ مبادا دشنام‏گو و بد زبان و لعنت‏كننده باشى!
   
فَقُلْتُ: وَ اللَّهِ لَقَدْ كَانَ ذَلِكَ أَنَّهُ ظَلَمَنِي. فَقَالَ: إِنْ كَانَ ظَلَمَكَ لَقَدْ أَرْبَيْتَ عَلَيْهِ إِنَّ هَذَا لَيْسَ مِنْ فِعَالِي وَ لَا آمُرُ بِهِ شِيعَتِي اسْتَغْفِرْ رَبَّكَ وَ لَا تَعُدْ. قُلْتُ: أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ لَا أَعُودَ.
   
عرض كردم: به خدا سوگند چنين بود [كه فرمودى ولى] او به من ستم كرد؟ فرمود: اگر او به تو ستم كرده تو از او سر افتادى هر آينه اين كردار از كردارهاى من نيست و به شيعيانم چنين دستورى ندهم از پروردگارت آمرزش بخواه و به آن كردار باز مگرد. عرض كردم: از خدا آمرزش مي‏خواهم و ديگر باز نگردم.
    
كافى ج‏2 ص‏326  ( باب البذاء ح14 )
------------------------

Copyright © 2009 The AhlulBayt World Assembly . All right reserved