• تاريخ: سه شنبه 9 شهريور 1389

اهمیت توبه


           

 
سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عليه السّلام يَقُولُ:
 
إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى أَشَدُّ فَرَحاً بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ مِنْ رَجُلٍ أَضَلَّ رَاحِلَتَهُ وَ زَادَهُ فِي لَيْلَةٍ ظَلْمَاءَ فَوَجَدَهَا فَاللَّهُ أَشَدُّ فَرَحاً بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ مِنْ ذَلِكَ الرَّجُلِ بِرَاحِلَتِهِ حِينَ وَجَدَهَا

 

راوي گويد: شنيدم از امام باقر عليه السّلام كه مي‏فرمود:

همانا خداى تعالى به توبه [و بازگشت] بنده‏ي خود فرحناك‏تر است از مردى كه در شب تارى شتر و توشه‏ي خود را گم كند سپس آنها را بيابد. پس خدا به توبه‏ي بنده‏اش از چنين مردى-كه شتر گم شده‏اش را پيدا كند- شادتر است.

 
كافي  ج‏ 2  ص 435 باب توبه ح 8
----------------------------
 
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ:
«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً »
   
راوی گويد: از امام صادق عليه السلام درباره‏ی گفتار خداى عز و جل: «اى‏آنان كه ايمان آورديد توبه كنيد به سوى خدا توبه‏ي نصوح. » (سوره تحريم آيه 8)، پرسيدم.
   
قَالَ: يَتُوبُ الْعَبْدُ مِنَ الذَّنْبِ ثُمَّ لَا يَعُودُ فِيهِ‏

 
فرمود: يعنى بنده از گناه توبه كند و ديگر به سوی آن باز نگردد.

 
كافي  ج‏ 2  ص432 باب توبه ح 3
----------------------------
   
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام يَقُولُ:

 
إِذَا تَابَ الْعَبْدُ تَوْبَةً نَصُوحاً أَحَبَّهُ اللَّهُ فَسَتَرَ عَلَيْهِ فِي الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ فَقُلْتُ: وَ كَيْفَ يَسْتُرُ عَلَيْهِ؟

 
راوي گويد: شنيدم امام صادق عليه السلام مي‏فرمود:

چون بنده، توبه‏ي نصوح كند، خداوند او را دوست دارد و در دنيا و آخرت بر او پرده پوشى كند. من عرض كردم: چگونه بر او پرده پوشى كند؟  
 
قَالَ: يُنْسِي مَلَكَيْهِ مَا كَتَبَا عَلَيْهِ مِنَ الذُّنُوبِ وَ يُوحِي إِلَى جَوَارِحِهِ اكْتُمِي عَلَيْهِ ذُنُوبَهُ وَ يُوحِي إِلَى بِقَاعِ الْأَرْضِ اكْتُمِي مَا كَانَ يَعْمَلُ عَلَيْكِ مِنَ الذُّنُوبِ فَيَلْقَى اللَّهَ حِينَ يَلْقَاهُ وَ لَيْسَ شَيْ‏ءٌ يَشْهَدُ عَلَيْهِ بِشَيْ‏ءٍ مِنَ الذُّنُوب‏

    
فرمود: هر چه، دو فرشته‏ي موكل بر او از گناهان، نوشته‏اند، از يادشان ببرد، به اعضاى بدن او امر فرمايد كه: گناهان او را پنهان كنيد و به زمين‏ امر فرمايد كه: پنهان دار گناهانی را كه بر روى تو انجام داده است. پس ديدار كند خدا را هنگام دیدارش، در حالی که شاهدى كه به ضرر او، بر گناهانش گواهى دهد، نيست.
 
كافي  ج‏ 2  ص430 باب توبه ح 1
----------------------------
 
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السّلام قَالَ:

 
ذُنُوبُ الْمُؤْمِنِ إِذَا تَابَ مِنْهَا مَغْفُورَةٌ لَهُ فَلْيَعْمَلِ الْمُؤْمِنُ لِمَا يَسْتَأْنِفُ بَعْدَ التَّوْبَةِ وَ الْمَغْفِرَةِ أَمَا وَ اللَّهِ إِنَّهَا لَيْسَتْ إِلَّا لِأَهْلِ الْإِيمَانِ
    
راوی گويد: امام باقر عليه السّلام فرمود:

 
گناهان مؤمن زمانی كه از آن توبه كند براى او آمرزيده است و بايد براى پس از توبه و آمرزش كار (نيك) كند. به خدا سوگند اين فضيلت، جز براى اهل ايمان نيست.
 
قُلْتُ: فَإِنْ عَادَ بَعْدَ التَّوْبَةِ وَ الِاسْتِغْفَارِ مِنَ الذُّنُوبِ وَ عَادَ فِي التَّوْبَةِ فَقَالَ: أَ تَرَى الْعَبْدَ الْمُؤْمِنَ يَنْدَمُ عَلَى ذَنْبِهِ وَ يَسْتَغْفِرُ مِنْهُ وَ يَتُوبُ ثُمَّ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ تَوْبَتَهُ؟!

    
عرض كردم: پس اگر بعد از توبه و استغفار از گناهان، باز هم گناه كند و دوباره توبه كند ؟ فرمود:آيا گمان دارى كه بنده‏ی مؤمن از گناه خود پشيمان شود و از آن آمرزش بخواهد و توبه كند سپس خداوند توبه‏اش را نپذيرد؟
 
قُلْتُ: فَإِنَّهُ فَعَلَ ذَلِكَ مِرَاراً يُذْنِبُ ثُمَّ يَتُوبُ وَ يَسْتَغْفِرُ اللَّهَ فَقَالَ: كُلَّمَا عَادَ الْمُؤْمِنُ بِالاسْتِغْفَارِ وَ التَّوْبَةِ عَادَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَغْفِرَةِ وَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ ... وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ فَإِيَّاكَ أَنْ تُقَنِّطَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ رَحْمَةِ اللَّه

   
عرض كردم: زیرا او چندین بار است که گناه می‏کند سپس توبه می‏کند و آمرزش می‏خواهد؟ فرمود: هر گاه مؤمن به استغفار و توبه بازگردد خداوند نيز به آمرزش او برگردد  و به راستى خداوند آمرزنده و مهربان است توبه را مي‏پذيرد و از كردارهاى بد درگذرد پس بپرهیز از این که مؤمنان را از رحمت خدا دور سازى.

   
كافي  ج‏ 2  ص 434 باب توبه ح 6
----------------------------
 
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السّلام قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ »
    
راوی گويد: از امام صادق عليه السّلام از معنای گفتار خداى عز و جل [كه می‏فرمايد]: « هر گاه شيطانِ رهگذرى خود را به آنها سايد ياد آور شوند پس آن گاه بينا شوند. » (سوره اعراف آيه 201)، پرسیدم.

 
قَالَ: هُوَ الْعَبْدُ يَهُمُّ بِالذَّنْبِ ثُمَّ يَتَذَكَّرُ فَيُمْسِكُ فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُون‏

 
فرمود: او بنده‏اى است كه آهنگ گناه كند سپس خدا را به یاد بیاورد پس [از گناه] خود دارى كند. پس اين است معنای گفتارش [كه فرمايد]: «ياد آور شوند پس آن گاه بينا شوند».
 
كافي  ج‏ 2  ص 434 باب توبه ح 7
----------------------------
   
عَنْ أَبی عَبْدِ اللَّهِ عليه السّلام:

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْعَبْدَ الْمُفَتَّنَ التَّوَّابَ وَ مَنْ لَمْ يَكُنْ ذَلِكَ مِنْهُ كَانَ أَفْضَل‏
   
امام صادق عليه السّلام فرمود:

همانا خداوند دوست دارد بنده‏اى را كه در فتنه (گناه) افتد و بسيار توبه كند، و هر كه اين گونه نباشد [البته] بهتر است (يعنى آن كس كه خود را آلوده به گناه نكرده بهتر است از آنكه گناه كند و پس از آن توبه نمايد).
 
كافي  ج‏ 2  ص 435 باب توبه ح 9
----------------------------
 
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السّلام:

 
التَّائِبُ مِنَ الذَّنْبِ كَمَنْ لَا ذَنْبَ لَهُ وَ الْمُقِيمُ عَلَى الذَّنْبِ وَ هُوَ مُسْتَغْفِرٌ مِنْهُ كَالْمُسْتَهْزِئ‏

 
راوی گويد: شنيدم از امام باقر عليه السّلام که مى فرمود:

 
توبه‏كننده از گناه مانند كسى است كه گناه ندارد و کسی كه در گناه بماند با اينكه آمرزش خواهد مانند ریشخند کننده است.
 
كافي  ج‏ 2  ص 435 باب توبه ح 10
----------------------------

Copyright © 2009 The AhlulBayt World Assembly . All right reserved